Ridomil Gold – dawkowanie i sposób stosowania środka

Dla ziemniaków standardowe dawkowanie preparatu Ridomil Gold wynosi 20–25 g na 100 m², przy użyciu 2–4 litrów wody. Taka ilość skutecznie powstrzymuje rozwój zarazy ziemniaka, łącząc działanie systemicze z ochroną kontaktową. Więcej szczegółów na temat precyzyjnego odmierzania i techniki oprysku przeczytasz w naszym artykule.

Jak dostosować dawkę Ridomilu Gold do konkretnych upraw?

Podstawą skutecznej ochrony jest precyzyjne odmierzenie granulatu, ponieważ zbyt niskie stężenie nie zahamuje rozwoju patogenów, a nadmierne może uszkodzić tkanki roślin. Preparat zawiera dwie substancje czynne: metalaksyl-M, który wnika do wnętrza organizmu i krąży z jego sokami, oraz mankozeb, tworzący na powierzchni liści barierę ochronną. Dzięki temu nowe przyrosty, pojawiające się już po wykonaniu oprysku, również są chronione od wewnątrz.

Dawka cieczy roboczej różni się w zależności od gatunku – inne wymagania ma pomidor gruntowy, a inne sałata czy winorośl.

Poniższe zestawienie przedstawia konkretne wartości, które warto mieć pod ręką przed przystąpieniem do przygotowywania roztworu:

Ziemniaki i pomidory

W uprawie ziemniaka pierwszy oprysk należy przeprowadzić w momencie zwierania się roślin w rzędach, co pokrywa się z okresem największej presji ze strony Phytophthora infestans. Użycie 20–25 g preparatu na 100 m², rozpuszczonego w niewielkiej ilości wody, pozwala dokładnie pokryć łodygi i liście, ograniczając rozwój infekcji pochodzących z sadzeniaków.

W pomidorach gruntowych dawka 22,5 g na 6–8 litrów wody chroni zarówno blaszkę liściową, jak i zawiązujące się owoce przed gniciem. Ze względu na szybkie przemieszczanie się metalaksylu-M ku górze, nawet młode liście wyrastające tuż po zabiegu są skutecznie zabezpieczone.

Cebula i rośliny o woskowej powierzchni

Liście cebuli pokrywa gruba warstwa woskowa, która utrudnia przyleganie kropli cieczy. Z tego powodu do roztworu zawierającego 25 g granulatu na 7 litrów wody zaleca się dodanie adiuwanta, czyli środka zwilżającego. Bez niego krople łatwo spływają, pozostawiając odsłonięte fragmenty tkanki, przez które wnikają zarodniki mączniaka rzekomego.

Ogórek uprawiany pod osłonami

W tunelach i szklarniach panuje wyższa wilgotność, co sprzyja rozwojowi mączniaka rzekomego. Dawka 25 g na 6–8 litrów wody na 100 m² jest w tym przypadku optymalna. Działanie systemicze preparatu sprawia, że substancja aktywna dociera do szybko rosnących pędów ogórka, zachowując skuteczność przez kilka dni po aplikacji.

Przeciwko którym chorobom działa preparat?

Środek jest dedykowany głównie do zwalczania lęgniowców, czyli organizmów grzybopodobnych odpowiadających za zarazę ziemniaka i mączniaki rzekome. Zawarty w nim metalaksyl-M hamuje syntezę RNA w komórkach patogenu, skutecznie blokując jego dalszy rozwój. Jednocześnie mankozeb na powierzchni liścia unieczynnia enzymy oddechowe grzyba, niszcząc go od zewnątrz.

Lista najważniejszych chorób, wobec których Ridomil Gold wykazuje potwierdzoną skuteczność, obejmuje:

• zarazę ziemniaka atakującą łodygi, liście i bulwy,
• mączniaka rzekomego cebuli, ogórka i sałaty,
• alternariozę powodującą suche, koncentryczne plamy na liściach,
• mączniaka rzekomego winorośli prowadzącego do zamierania jagód,
• bielika krzyżowych występującego na brokułach i kalafiorach.

Dzięki dwóm mechanizmom działania patogeny mają znacznie utrudnione wykształcanie odporności, co odróżnia ten produkt od preparatów opartych na jednej substancji czynnej.

Mączniak rzekomy i jego specyfika

Mączniak rzekomy rozwija się szczególnie szybko przy dużej wilgotności powietrza i temperaturze około 15–20 stopni Celsjusza. Na spodniej stronie liści pojawia się szarofioletowy nalot, a tkanka stopniowo żółknie i zamiera. Zastosowanie dawki 25 g na 7 litrów wody na 100 m² pozwala przerwać ten proces, ponieważ substancja aktywna wnika w głąb rośliny i dociera do strzępek grzyba znajdujących się w przestrzeniach międzykomórkowych.

W przypadku roślin ozdobnych, gdzie problemem bywa również fytoftoroza liści i łodyg, stężenie roztworu wynosi 0,25%, co odpowiada 25 g granulatu na 10 litrów wody. Taka proporcja chroni rododendrony, draceny czy bukszpany przed gniciem korzeni i podstawy pędów.

Zwalczanie zarazy ziemniaka

Zaraza ziemniaka w ciągu kilku dni potrafi zniszczyć całą plantację, dlatego kluczowe jest działanie zapobiegawcze. Ridomil Gold aplikowany przed wystąpieniem objawów – zgodnie z komunikatami PIORiN – krąży akropetalnie, chroniąc nawet najmłodsze listki wyrastające po oprysku. To odróżnia go od preparatów kontaktowych, które działają tylko w miejscu osadzenia kropli.

Systemiczny transport substancji aktywnej w łodydze i liściach sprawia, że preparat jest jednym z najskuteczniejszych narzędzi w fazie intensywnego wzrostu naci.

Jak przygotować roztwór i prawidłowo wykonać oprysk?

Granulat dostępny w opakowaniach o masie 15 g, 100 g czy 10 kg rozpuszcza się w wodzie bardzo szybko i nie pyli podczas odmierzania. Proces przygotowania cieczy roboczej należy zawsze zaczynać od sporządzenia gęstej zawiesiny w małym naczyniu, a dopiero potem wlać ją do zbiornika opryskiwacza napełnionego w połowie czystą wodą. Ciągłe mieszanie zapobiega osadzaniu się osadu na dnie.

Kolejność czynności podczas przygotowywania i przeprowadzania zabiegu wygląda następująco:

1. Odmierzyć dokładną porcję granulatu przy użyciu wagi lub miarki.
2. Rozpuścić odważony środek w niewielkiej ilości wody, tworząc jednolitą zawiesinę.
3. Wlać zawiesinę do opryskiwacza częściowo wypełnionego wodą i stale mieszać.
4. Dopełnić zbiornik do wymaganej objętości, nie przerywając mieszania.
5. Wykonać oprysk drobnokroplisty, pokrywając równomiernie całą powierzchnię rośliny.
6. Po zakończeniu prac dokładnie umyć opryskiwacz czystą wodą.

Oprysk najlepiej przeprowadzać wczesnym rankiem lub wieczorem, gdy temperatura nie przekracza 25 stopni, a wilgotność powietrza jest wyższa. Należy unikać opryskiwania tuż przed spodziewanym deszczem – preparat potrzebuje co najmniej 2–3 godzin na wchłonięcie się przez tkanki.

Dlaczego ilość wody ma znaczenie?

Użycie zbyt małej objętości cieczy roboczej sprawia, że środek nie dociera do dolnych partii liści i łodyg, które często są pierwszym miejscem infekcji. Z kolei nadmierne rozcieńczenie obniża stężenie substancji aktywnych na powierzchni rośliny, skracając okres działania ochronnego. Dlatego tak ważne jest trzymanie się zaleceń z etykiety – dla ziemniaków to 2–4 litry na 100 m², a dla pomidorów już 6–8 litrów.

Okresy karencji i ich znaczenie dla bezpieczeństwa

Okres karencji to minimalny czas od ostatniego oprysku do zbioru, w którym substancje aktywne ulegają rozkładowi do bezpiecznego poziomu. Długość tego okresu zależy od metabolizmu danej rośliny oraz intensywności procesów wzrostu. W przypadku ogórka wynosi on 3 dni, dla ziemniaka i pomidora 7 dni, natomiast w cebuli, brokule, kalafiorze i sałacie wydłuża się do 28 dni.

Najdłuższy okres karencji dotyczy winorośli i wynosi aż 56 dni, co wiąże się z ryzykiem zakłócenia fermentacji drożdży przez pozostałości fungicydów.

Z tego powodu oprysk na winorośl wykonuje się wyłącznie w pierwszej części sezonu, do momentu kwitnienia lub bezpośrednio po nim. Późniejsze stosowanie mogłoby wpłynąć na jakość moszczu i samego wina.

Uprawy o krótkim okresie karencji

Ogórek i pomidor należą do warzyw dynamicznie rosnących, co przyspiesza metabolizm substancji chemicznych. W ich przypadku tygodniowy lub trzydniowy okres wystarcza do rozłożenia metalaksylu-M do poziomu uznawanego za nieszkodliwy. Mimo to nigdy nie należy skracać wyznaczonych terminów – nawet jeśli owoce wyglądają na zdrowe, pozostałości preparatu mogą być wciąż obecne.

Dlaczego sałata wymaga dłuższej karencji?

Sałata i brokuły mają dużą powierzchnię chłonną liści, a jednocześnie spożywane są na surowo. Wydłużony do czterech tygodni okres karencji zapewnia całkowity rozkład mankozebu, który w przeciwnym razie mógłby pozostać na tkankach w śladowych ilościach. W tym czasie roślina intensywnie przyrasta, a starsze liście podlegają naturalnej wymianie, co dodatkowo redukuje ryzyko.

Jak uniknąć pomyłek przy dawkowaniu?

Najczęstszym błędem jest reagowanie opryskiem dopiero wtedy, gdy objawy choroby obejmują już kilkanaście procent powierzchni liści. Preparat działa najskuteczniej zapobiegawczo – jako tarcza, a nie narzędzie ratunkowe. Innym problemem jest przechowywanie resztek rozrobionej cieczy. Roztwór należy zużyć bezpośrednio po przygotowaniu, ponieważ po kilku godzinach traci właściwości i może wytrącać osad.

Często popełniane niedopatrzenia to również:

• pryskanie w pełnym słońcu, które prowadzi do poparzeń i szybkiej degradacji substancji pod wpływem UV,
• przekraczanie zalecanej dawki bez zwiększenia skuteczności, co grozi fitotoksycznością,
• niestosowanie adiuwanta na roślinach o grubej warstwie wosku,
• niedokładne mycie opryskiwacza po zabiegu, skutkujące uszkodzeniem kolejnych upraw.

Rotowanie środków z różnych grup chemicznych jest niezbędne, aby patogeny nie wykształciły odporności. Jeśli w sezonie Ridomil Gold był użyty dwukrotnie, trzeci zabieg warto wykonać preparatem o odmiennym mechanizmie działania, na przykład z grupy pochodnych kwasu cynamonowego.